Juli is bijna aangebroken. En in juli is het tijd voor vijf Springsteen-concerten.

München (2 juli), Wenen (5 juli), Dublin (11 en 12 juli) en Rome (19 juli).

Ik ben nog nooit in München en Wenen geweest.

Natuurlijk heb ik ontzettend veel zin om de shows te gaan zien, maar ik verkeer een beetje in verwarring als het gaat om de zin van deze tour.

Officieel heet het Working on a Dream-tour, maar Springsteen & co spelen bitter weinig van het album. Twee, drie nummers per show. Dat is niet veel.

Ik ben geen liefhebber van het laatste album, maar de nummers live horen, daar keek ik naar uit. Pas dan groeien de nummers.

De tour van nu is los zand, in mijn ogen.

Een duidelijke lijn ontbreekt. Springsteen lijkt vooral te willen spelen.

Sinds Magic-tour heeft hij meer en directer contact met mensen dan ooit (hij duikt regelmatig in het publiek) en het gaat hem, zo lijkt het, vooral om de reactie van het publiek. En daar worden de nummers op uitgekozen. Dus weinig ruimte voor het sombere, rustigere werk.

Er moet gefeest worden! Zeker in deze zware tijden. Zeker, hij heeft in de setlist ruimte ingebouwd voor de zogenaamde recession pack - zoals 'The Ghost of Tom Joad', Seeds', 'Youngstown'. ‘Johnny 99’ maakt er ook deel van uit. Een nummer van Nebraska (1982) dat gaat over een man die alles verliest, baan, huis, en uit wanhoop een overval pleegt. Hij staat voor de rechter en hij krijgt 99 jaar.

Now judge judge I had debts no honest man could pay
The bank was holdin' my mortgage and they was takin' my house away
Now I ain't sayin' that makes me an innocent man
But it was more 'n all this that put that gun in my hand

Well your honor I do believe I'd be better off dead
And if you can take a man's life for the thoughts that's in his head
Then won't you sit back in that chair and think it over judge one more time
And let 'em shave off my hair and put me on that execution line
 

Dat nummer IS de recessie.

Springsteen zei onlangs in een interview voor de BBC dat de huidige recessie de ergste is die hij in zijn leven heeft meegemaakt. Erger dan die van begin jaren tachtig, waar Johnny 99 uit is voortgekomen.

En wat doet Springsteen met Johnny 99 in deze tour? Hij maakt er een feestnummer van, zie het filmpje in een eerdere posting.

De versie van Johnny 99 staat voor mij symbool voor deze tour en het album Working on a Dream. Het staat in dienst van het feesten.

Spelen tot het niet meer kan. Daar gaat Springsteen op dit moment om. In elk interview dat hij geeft, vertelt hij dat de E Street Band niet tot in het oneindige kan bestaan, een E Streeter is vorig jaar overleden, anderen krijgen steeds vaker te maken met lichamelijke ongemakken ( nieuwe knieën, nieuwe heupen).

Uitzondering is Springsteen zelf, die er uitziet alsof hij eigenhandig van plan is de dood de laan uit te sturen. Er is geen bijna 60-jarige die er fysiek beter aan toe is dan hij. Daar ben ik van overtuigd.

Springsteen lijkt met deze tour de voorkeur te geven aan zijn eigen speelplezier en de mensen een paar uur de zorgen laten te vergeten. Dat is wat hij altijd heeft gedaan, het is de reden waarom hij optreedt. Maar daarnaast had hij ook altijd een vinger aan de pols van wat er gaande is.

Dat lijkt nu te ontbreken. En dat mis ik.

Ik weet dat ik te kritisch ben. Ik vond de setlists van de festivaloptredens op Pinkpop en Glastonbury ‘makkelijk’, maar dat zijn ze helemaal niet. Niet voor de gemiddelde festivalbezoeker die klaagde over het gebrek aan gespeelde hits.

Ik weet dat ik mijn handen moet dichtknijpen met de zomershows die ik ga zien en de twee herfstshows in Giants Stadium in New Jersey. Dat doe ik ook.
Maar ik hoop ook op een indringend nieuw solo-album van de man in 2010 of 2011.
 

JibJab, opgericht door de broers Gregg en Evan Spiridellis, maakt al sinds 1999 komische internetvideo’s.

De nieuwste is absoluut de leukste. Obama is een superheld! Hij redt alles en iedereen. Zo geestig!

Kijk maar:

 

Dit filmpje werd voor het eerst getoond op de 65ste jaarlijkse Radio and TV Correspondents Dinner, 19 juni in Washington. Obama zag ‘m daar ook voor het eerst.

De begeleidende muziek is een heavy metal interpretatie van het oude nummer When Johnny Comes Marching Home. De meewerkende artiesten zijn onder andere Chris Shiflett en Taylor Hawkins van de Foo Fighters.

Goed nieuws bereikte mij vandaag via Twitter. Het eerste deel van de High Line is geopend!

Had ik een reden nodig om mijn trip naar New York City in oktober te verantwoorden, dan zou dit ‘m zijn. Ik wil op de High Line lopen.

De opening van dit park op een in de jaren dertig gebouwd hoog treinspoor door de Meatpacking District en Chelsea is goed nieuws voor iedereen die van industrieel erfgoed houdt.

Rond de vorige eeuwwisseling was 10th Avenue een drukke verkeersader, midden door het industriële hart van de stad. Maar hoe meer vrachtverkeer, hoe meer ongelukken plaatsvonden. 10th Avenue heette in de volksmond Death Avenue.

Een oplossing werd bedacht, er zou een verhoogd treinspoor komen dat het vrachtvervoer naar de diverse fabrieken zou regelen. Tijdens de Depressiejaren werd de lijn gebouwd, in 1934 werd het geopend. De rails liep van 34th Street tot Spring Street.

De lijn liep naar behoren tot de jaren vijftig toen vrachtwagens steeds prominenter in het straatverkeer werden. En steeds meer fabrieken in de stad verdwenen. In de jaren zestig werd een deel van de lijn gesloten, in 1980 reed de High Line zijn laatste rit.

Sindsdien werd de rails hoog boven de straat niet meer gebruikt en verpieterde het langzaam.

Ruim twintig jaar lang groeide en bloeide de natuur op de verlaten rails. Het werd een stuk steeds onzichtbaarder wordend verleden van het industriële New York van de 20ste eeuw.

 Tot 1999. Burgemeester Giuliani wilde het spoor laten afbreken, maar een aantal bewoners was het hier niet mee eens. De High Line moest behouden worden. Ze begonnen een non-profit organisatie voor behoud van het spoor. Er werden ideeën bedacht voor een nieuwe bestemming van de rails. De stad had er wel naar oren naar, zeker toen na onderzoek in 2002 bleek dat als het spoor een park werd de opbrengsten uit het exploiteren ervan, de investeringskosten van het ombouwen zouden overtreffen.

Ethan Hawke vertelt het allemaal in dit filmpje:

En het is de buurtbewoners gelukt!

Het eerste deel van de High Line is sinds begin juni open:

‘The High Line is located on the West Side of Manhattan. The first section runs from Gansevoort Street, in the Meatpacking District, to West 20th Street, in Chelsea, between Tenth and Eleventh Avenues.’

Zie hier tientallen foto's van het verleden en de aanleg van het park op het spoor.

Het volgende project van geschiedenisbewuste New Yorkers is de Hudson River Powerhouse, een prachtig Beaux-Arts industrieel gebouw, ontworpen door by McKim, Mead and White, en in 1904 gebouwd. Het diende destijds als energiecentrale voor onder andere het metrosysteem. De energiecentrale is te vinden op West 59th Street tussen 11th en 12th Avenue.

Vele New Yorkers vinden dat het behouden moet worden en een nieuwe bestemming moet krijgen. De actievoerders noemen onder andere Tate Modern in Londen als voorbeeld.

Ik ga duimen. En na de High Line te hebben bewandeld, een kijkje nemen.

De toekomst van videobootlegging is here!
Kijk maar naar deze opname van Johnny 99 in Bergen - Noorwegen van afgelopen week

Uitstekende video vanuit de pit plus geluid van audio-opname.

A short film by Jorge "Jay" Garcia - Ringling College of Art and Design

Wow. Wow. Wow!

Het gebeurt niet vaak dat een nieuw nummer mij de eerste keer al van mijn stoel doet vallen.

'Get Some' van Pearl Jam deed het.

Wat een fijn nummer!

1 juni traden ze op in de eerste uitzending van Conan O'Briens Tonight Show (die nu op het time slot van Jay Leno zit). 

'Get Some' is van het nieuwe album (waarschijnlijk 22 september uit) 'Backspacer', vernoemd naar de 375-kilo zware zeeschildpad die Pearl Jam 'sponsorde' in de 'Great Turtle Race', waar 11 zeeschildpadden werden gevolgd in hun reis van Canada naar het Caribisch gebied waar ze hun eieren zouden leggen.

De wedstrijd was om geld op te halen voor Conservation International, een organisatie die volgens Rolling Stone een balans probeert te vinden tussen mens en natuur. Backspacer won en versloeg daarmee de schildpad gesponsord door R.E.M, Nightswimmer genaamd.

:-)

13 augustus komt de band naar Ahoy’. Daar ga ik heen. 

 

 Off topic: De Tonight Show is ook de reden dat Springsteens drummer Max Weinberg, ook drummer van het huisorkest van O'Brien niet alle shows in de huidige tour doet, maar op Springsteens verzoek zijn zoon Jay heeft meegestuurd als vervanger.

Mijn MolBlogje van vandaag:

Springsteen-fans blijken optimisten te zijn, fans van Topper Gordon blijken het minst open te staan voor mensen met een andere achtergrond.

Dat zijn twee conclusies uit een onderzoek onder 7.500 Nederlanders.

TimBoodle, een nieuw Nederlands ‘muziek search en researchbureau’ onderzocht wat de favoriete artiesten zijn van Nederlanders. Daarnaast zijn met het onderzoek verschillende demografische gegevens van de respondenten
verzameld. Ook werden enkele vragen van sociaal-culturele aard gesteld.

Met Pinkpop als aanleiding zijn de fans van Bruce Springsteen uitgelicht.

In de grafiek, (als je erop klikt, zie je het beter), zijn de artiesten ingedeeld op basis van ‘mate van eens met “ik vind het belangrijk om mensen met een andere achtergrond te begrijpen” en ‘mate van eens met “ik ben van nature een optimistisch persoon’.

Bruce Springsteen-fans gaven in het onderzoek aan dat ze van nature optimistische personen zijn, hun relatieve score (4,48 op een schaal van 1 tot 5) is uitgesproken bovengemiddeld, zeggen de onderzoekers. Ook de mate waarin zij aangeven het belangrijk te vinden om mensen met een andere achtergrond te begrijpen is bovengemiddeld, zij het iets minder uitgesproken (4,4) dan het optimisme.

Fans van Herman van Veen, Bob Dylan, Rob de Nijs, maar ook Norah Jones, Robert Long en Rowwen Heze zijn optimistischer dan de fans van Springsteen.

De fans van Gordon zijn het minst positief en vinden het minder belangrijk mensen met een andere achtergrond te begrijpen.

Fans van Springsteen vinden veranderingen vaak verbeteringen, en zijn niet conservatief of behoudend ingesteld. Ook vinden ze dat Nederland meer geld voor armoedebestrijding moeten uittrekken. Zij zijn eerder maatschappelijk georiënteerd dan individueel ingesteld. En ze kunnen zich slecht vinden in de stelling dat hun geluk voor een belangrijk deel van hun carrière afhangt.

Wie is de Nederlandse Springsteen-fan?
Nederland kent ongeveer 207 duizend Bruce Springsteen-fans, voornamelijk mannen (61,6 procent tegenover 38,4 procent vrouwen), berekenden de onderzoekers. (Waar waren deze mensen toen Springsteen in 2008 er niet in slaagde de Amsterdamse Arena uit te verkopen?)

Mannelijke fans zijn van alle leeftijden, maar het zwaartepunt ligt bij mannen van 45 jaar en ouder. Springsteen doet het ook goed bij de wat jongere mannen ‘waardoor vergrijzing van zijn fanschare wordt voorkomen’, menen de onderzoekers. Meiden tot 30 jaar geven niet om Springsteens muziek.

Uit het TimBoodle-onderzoek blijkt verder dat Springsteen ook hoger wordt gewaardeerd naarmate de leeftijd ouder is. (Niet gek natuurlijk, de artiest zelf wordt in september 60 jaar.)

Springsteen-fans zijn gemiddeld genomen hoog opgeleid (hbo of wo afgerond). Maar de lager (basisschool, vmbo, mavo) en gemiddeld opgeleiden (havo, vwo, vmbo 2, 3 & 4) zijn ook goed vertegenwoordigd. Verder valt de onderzoekers op dat er een piek is van hoogopgeleide vrouwen tussen de 35 en 45 jaar, terwijl lager opgeleide vrouwen gemiddeld ongeveer 15 jaar ouder zijn.

Het is leuk dat Springsteen-fans onder de loep zijn genomen, maar de vraag is, wat was eerder: de kip of het ei?
De Amerikaanse artiest draagt een bepaalde sociale en politieke boodschap uit, die onlosmakelijk is verbonden met zijn muziek. Zijn werk getuigt van optimisme en welke pessimist voelt zich aangesproken door hoop en verwachting?

En wat zegt dit onderzoek over fans van Gordon? Dat dit niet zulke aardige mensen zijn?
;-)
 

Aan de vooravond van de Europese tournee van Springsteen is het dan zover: het boek 'Magic Nights' komt uit!

Een 160 pagina's tellend tafelboek over de Magic Tour in 2007-2008.

Vol met interessante artikelen over de tour. Niet alleen concertverslagen, maar ook een in dept-analyse van het album Magic, een artikel over de in april 2008 overleden E Streeter Danny Federici. Schrijver Kluun en popjournalist Leon Verdonschot schreven een column.

En, voor de lijstjesliefhebbers onder de fans: geheel volledige touroverzichten en -statistieken.
En nog veel meer!

Be True'ers Jos Westenberg en Muriël Kleisterlee schreven diverse artikelen, stelden het boek samen en selecteerden de (meer dan 300) prachtige foto's. En als ik zeg, prachtig, dan is dat geen overdrijving.

In 2004 maakten we samen het eerste Springsteen-boek, 'Rising High'. In dit boek waren, naast de vele artikelen, al diverse mooie foto's te zien, maar het beeld in 'Magic Nights' is in de spreekwoordelijke overtreffende trap.

Zie hier een preview van het boek.

Ik schreef enkele artikelen voor 'Magic Nights', zoals over de shows in Portland, Seattle en Vanvouver (2008), Parijs 2007,  Barcelona 2008 en analyseerde de politiek in Springsteens werk.

Martijn Harleman is verantwoordelijk voor de vormgeving van 'Magic Nights'.

Stairway to Heaven
Op 14 juni is de boekrelease tijdens een fanmeeting.

Van Be True: 'Om de release van het boek Magic Nights een feestelijk tintje te geven organiseert Be True zondagmiddag 14 juni  in Stairway to Heaven in Utrecht een fanmeeting. (...) Er is in ieder geval een videoprogramma met beelden van de huidige tour, een prijsvraag en er zijn enkele standhouders waaronder concertfotograaf René van Diemen. Onder de boekophalers worden 150 promo-items verloot, waaronder lyricsboekjes, litho's en posters van Magic en Working on a Dream en enkele Magic T-shirts en Working on a Dream-promosingles.'

Bestel het boek nu!

Er worden 2.000 duizend exemplaren gedrukt, dus wees er snel bij.
 

25 jaar geleden was ze voor het laatst in Nederland. Nobelprijs-winnares Toni Morrison.

Ze is 78 jaar, maar gaat nog steeds op boekpromotie de wereld over. 20 mei sprak ze op uitnodiging van haar Nederlandse uitgever De Bezige Bij en het John Adams Institute in de Aula (de oude Lutherse Kerk) van de Universiteit van Amsterdam.

Haar laatste boek is ‘A Mercy’, of in het Nederlands ‘Een Daad van Barmhartigheid’.

Toni Morrison is een vooraanstaande Amerikaanse schrijfster die in haar boeken racisme, slavernij en de Amerikaanse identiteit onder de loep neemt.

In ‘A Mercy’ heeft ze naar eigen zeggen geprobeerd het racisme van de slavernij te scheiden.

In het prille begin van de Verenigde Staten bestond er slavernij onder blanken, zwarten. Er waren indentured servants.

In het begin was slavernij in deze kolonie niet racistisch. Morrison ging op zoek naar het moment wanneer slavernij racistisch werd. Ze keek naar de Verenigde Staten voordat racisme geïnstitutionaliseerd werd. Wanneer ging het om winst draaien?

Het onderwerp van ‘A Mercy’ was nieuw terrein voor Morrison. Ze verrichte historisch onderzoek.

In de tijd dat ‘A Mercy’ zich afspeelt – 1690 - is het een ad hoc-gebeuren in de VS. Er waren Britten, Nederlanders, Spanjaarden, Zweden. Maar het Amerikaanse karakter bestond toen al wel, dat ontstond niet pas in 1776, toen het nationale verhaal begon.

Bas Heijne 
Bas Heijne, de moderator van de avond stelde Morrison na haar voordracht een aantal vragen. Hij vroeg of ze haar eigen werk ooit hardop leest, als ze schrijft. Dat doet ze niet, antwoordde ze. En ze luistert ook geen muziek terwijl ze schrijft. ‘De ruimte waarin me geestelijk bevind als ik schrijf, is al levendig genoeg. Ik luister dan alleen naar mijn “inner ear”-geluid.’

Bas Heijne: ‘Wordt het schrijven makkelijker naarmate u ouder wordt?’

‘Nee’, zei Morrison. ‘Het wordt moeilijker. Geen enkel vorig boek heeft mij geholpen bij het schrijven van een volgend boek. Sommige auteurs schrijven louter variaties op een eerder boek dat ze schreven. Ik probeer dat te voorkomen.’

Het geweten van Amerika
Toni Morrison wordt ook wel eens het geweten van de Verenigde Staten genoemd als het gaat om racisme en slavernij. Dat kan een belasting zijn. Net als het feit dat ze een Nobelprijs voor de literatuur heeft gewonnen. High profile. Hoe houdt Morrison die buitenwereld buiten de deur als ze schrijft, vroeg Heijne.

‘Het is niet zo dat je bent wie de media zeggen dat je bent’, zei Morrison. ‘Het helpt wellicht als je een tafel in een restaurant wilt hebben.’

De auteur vertelde dat ze in 1993 verrast was dat ze de Nobelprijs won. Maar geen valse bescheidenheid, want ‘ik vond wel dat mijn werk het verdiende’.

Als ze jonger was geweest, had het winnen van de prijs een zwaardere impact op haar leven/werk gehad, vermoedde Morrison. ‘Maar ik begon pas met schrijven toen ik een jaar of 36 was en de prijs ontvang ik toen ik… geen idee hoe oud ik in 1993 was’, lachte ze.

‘Ik kom er niet onderuit, ik moet de naam “O” noemen’, zei Heijne tegen Morrison. Barack Obama. ‘Waren de afgelopen verkiezingen van cruciaal belang of was het slechts een stap in de goede richting?’

Politiek engagement
Morrison: ‘Ik zou zeggen: cruciaal. Ik had niet de luxe om te kunnen stemmen op basis van een voorkeur voor een geslacht of huidskleur. Wie was de meest gearticuleerde, slimme kandidaat? Daar keek ik naar.

‘De verkiezingen waren ook cruciaal vanwege het grote politieke “engagement”. Zoveel jonge mensen stemden.

‘Daar ging het in de burgerrechtenbeweging in de jaren vijftig en zestig om: het recht om te stemmen. Maar nu pas gingen mensen stemmen omdat ze oprecht geïnteresseerd waren.

‘De verwachtingen zijn nu zo ongelofelijk hoog… Ik maak me zorgen dat al dat engagement geen stand houdt. Barack Obama is geen keizer die heerst. Hij heeft het volk nodig om te kunnen doen wat hij wil doen. Men moet betrokken blijven.’

De vraag die Bas Heijne stelde, is ook een culturele, zei Morrison. Is er in de maatschappij in raciaal opzicht iets veranderd?

Morrison: ‘Racisme is klein, maar is nog steeds erg nadrukkelijk aanwezig. Mijn studenten (Morrison doceerde aan Princeton, KF.) zijn niet bijster geïnteresseerd in racisme. Blanke en zwarte studenten vinden het saai.’

Wat Morrison in haar boeken probeert te doen, is te kijken naar het verleden. Het verleden niet vergeten, niet bevriezen, maar het nuttige deel van het verleden gebruiken en verder gaan.

Geen oordeel
Morrison wil geen moreel oordeel uitspreken over de karakters in haar boeken (‘Ik heb dat ooit met een karakter gedaan, in The Bluest Eye en daar heb ik nog steeds spijt van’). ‘Casting no blame, but looking without blinking’.

Zoals het verhaal in (haar mooiste boek) ‘Beloved’, dat de Pulitzer Prize won. De moeder (Sethe) in dit verhaal, een zwarte slavin, wil niet dat haar dochter (Beloved) opgroeit tot slavin en ze doodt haar. Volgens Sethe is het beter dat Beloved dood is, dan dat ze een verschrikkelijk lot beschoren is. Beloved komt als geest terug in het leven van haar moeder.

Morrison: ‘Hoe voelt dat, om je kind te vermoorden. Zou ik dat in die situatie ook doen? Dat is wat ik bedoel met kijken zonder met je ogen te knipperen.

‘Sethe is right, but she hasn’t got the right to do it’. Maar de enige persoon die over haar kan oordelen, is haar dode dochter.’

Morrison gaf aan dat haar studenten naast racisme, ook niet erg geïnteresseerd zijn in het schrijven van een roman om geschiedenis een plek in het bewustzijn te geven. Morrison: ‘Steeds minder en minder. Van al mijn studenten hebben door de jaren slechts zes werk gepubliceerd.’

Boeken zijn nog steeds het centrum van het bestaan van Morrison. ‘Ik zit mijn hele leven al in de verhalen, in de boeken. Eerst als redacteur, later als schrijfster en docent. Ik doen niets anders dan met boeken bezig zijn.’

Aan het einde van de avond lichtte ze een tipje van de sluier op over haar nieuwste boek: ‘Ik heb nog niet veel, slechts 12 pagina’s. Maar het zal gaan over de jaren vijftig. Een interessant tijdperk: Korea, McCarthyism, racisme.’

 Morrison leest voor uit ‘A Mercy':

‘We hebben de pest aan bureaus die een goede campagne met hun vettige vingers verknallen. De ballen moeten terug.’

Dat is wat reclameblog The DenverEgotist.com uit Denver zegt over de nieuwe marketingcampagne van Amerikaans restaurantketen Chipotle.

In het kort komt het erop neer dat Chipotle na 15 jaar de menukaart heeft aangepast en een nieuwe marketingcampagne is gestart (en een nieuw logo). En dat valt bij de merkfans niet in goede aarde.

Chipotle is een geliefd Mexican grill fastfood-keten, Begonnen in Denver, met nu zo’n 800 filialen in de Verenigde Staten. Het interieur is grappig en de setting bij vlagen excentriek. Het mag dan een fastfood-keten zijn, de ambience is anders. En het eten ook, biologisch verantwoord en een beetje liever voor de kippen en koeien dan bijvoorbeeld KFC of McDonald’s.

In de advertentiecampagnes was Chipotle gedurfd en apart. Het richtte zich vooral op de stoere burrito. Maar dat is nu overboord gezet.

In plaats van scherpe slogans als: ‘Burritos so big, you wanna ride 'em’ of ‘Open wide. No wider’, leest men nu op billboards en advertenties bijvoorbeeld: ‘When the going gets tough, the tough eat single tacos’.

De bloggers op het reclamblog vinden het verschrikkelijk. Ze zijn een anti-campagne begonnen en hebben daarvoor zelfs een website in het leven geroepen: http://cheapotle.com/.

Ze kraken het werk van Butler, Shine, Stern & Partners af. Volgens de hardliners heeft dit bureau in een klap het harde werk van vele andere bureaus (zoals TDA Advertising & Design) ongedaan gemaakt.

Hier zit natuurlijk ook rancune bij. BSSP is geen reclamebureau uit Denver/Boulder, maar uit Sausolito, Californië. De lokale jongens hebben het brood uit hun mond gestoten zien worden.

Het moddergevecht wordt de ‘Grote Burrito-oorlog’ genoemd.

Chipotle is Denveriaans, een icoon volgens de actievoerders. Als het om bijvoorbeeld McDonald’s zou gaan, zou het ze geen reet interesseren, schrijven ze.

'Marketing pussies’
De nieuwe Chipotle-campagne wordt getest in Denver voordat hij in de rest van het land wordt uitgerold.

The Egotist.com vindt het een zoutloze, zuinige marketingcampagne, gemaakt door 'marketing pussies' en willen de advertenties met de ‘ballen terug’. De vorige campagne had persoonlijkheid en was sterk, aldus de actievoerders. ‘Chipotle was niet zomaar een plek om te eten, maar een attitude.’

De burrito is voor stoere gasten, taco’s zijn voor watjes. Maar Chipotle wil juist niet bekend staan als een burrito-restaurant en laten zien dat ze meerdere producten verkopen, aldus de baas van Chipotle.

Hij geeft toe dat het deel van de campagne dat was gericht op prijs (‘Low Roller menu’) wellicht niet zo succesvol. ‘We hebben geen ervaring met “price-driven advertising” en weten niet of we het op deze manier goed doen.’

Het lijkt dat The Egotist.com al een veldslag in de Grote Burrito-oorlog heeft gewonnen, de campagne voor de Low Roller zal niet in het land worden uitgerold. Ze gaan wel verder met de user generated content op MyChipotle.com.

Mijn MolBlogje van vandaag:

We schrijven in Tijdschrift voor Marketing en op MolBlog vaak over het onvermogen van marketeers om online in de marketingmix in te zetten. Marketeers, schaam u niet al te zeer.

Journalisten zijn mogelijk nog onhandiger en onwetender, dat bleek gisteren bij een bijeenkomst in de Rode Hoed.

De vakbond voor de journalisten (NVJ) organiseerde de avond ‘De Staten-Generaal der Nederlandse pers’ naar aanleiding van de commissie (onder leiding van Elco Brinkman) die minister Plasterk instelde om eens uit te zoeken of en hoe de overheid de waterspartelende pers kan redden. En hoe het beste de acht miljoen beschikbare euro’s te besteden.

De redding
Insteek van de avond was dat vier journalisten en twee uitgevers hun ideeën over de redding van de journalistiek uit de doeken zouden doen. Daarnaast konden mensen eerder een plan insturen hoe de Nederlandse pers te redden. Een van die plannen werd gepresenteerd.

De bedoeling was dat de avond over de Nederlandse journalistiek zou gaan, maar het ging vooral over de Nederlandse kranten.

De zes panelleden waren: Barbara van Beukering (hoofdredacteur Het Parool), Mark Koster (o.a journalist bij De Pers, Campus TV), Bert de Groot (uitgever bij NDC/VBK), Jacques Kuyf (uitgever FD Mediagroep), Arendo Joustra (hoofdredacteur Elsevier) en Esther Lammers (adjunct-hoofdredacteur Trouw, voorheen chef internetredactie Trouw).

Enkele leden van de commissie Brinkman waren ook aanwezig, waaronder Spits-hoofdredacteur Bart Brouwers en kenner van interactiviteit Paul Molenaar (o.a. ex-ilse media).

(Brouwers vorm van innovatie, een nauwere band tussen redactie en commercie werd op de avond niet als een optie besproken…)

De NVJ ontving voor deze avond ongeveer 20 plannen om de Nederlandse pers ‘te redden’. Een van de inzenders mocht van NVJ zijn verhaal houden. Het was  Raymond Franz  van bureau Trendlight, dat onderzoek doet naar de mediareputatie van organisaties. Hij hield een kort verhaal over Web 3.0, dat hij liever Web 3 noemt, omdat het er al is.

Api's?
Informatie is vrij beschikbaar, maar er dient bij gebruik van die informatie voor betaald te worden.

Franz sprak over hetgeen wat The Guardian en The New York Times doen, het werken met api’s waarmee getraceerd kan worden waar de content terechtkomt. En mede met een advertentiemodel kan worden verdiend aan die content op andere plaatsen.

Toegegeven, zijn verhaal was wat onsamenhangend, maar het onbegrip in de zaal voor Franz’ plan vond ik licht stuitend. Men had geen idee waar hij het over had. Api's?

Bert de Groot noemde een deel van Franz' verhaal smalend de ‘wiki-krant’. Bijeengeraapte informatie. Franz beaamde dat dit een onderdeel was.

Want: het bestaat inmiddels al. Het is de taak van de journalistiek om de informatie te checken. Daar zit de meerwaarde.

Franz drukte zich netjes uit toen hij zei dat journalisten en uitgevers niet bepaald goed zijn geweest in het ontwikkelen van een goed businessmodel. ‘Laat dat daarom aan anderen over, maar richt je op waar je goed in bent.’

Waar Franz op doelde is dat journalisten gewoon hun werk moeten doen. Schrijven en, wat Frans als een gat in de markt ziet, het factchecken van de info die op internet rondwaart. Is niets nieuws voor een journalist.

Hier kwam hij tot de kern van een groot probleem op dit moment: ‘het stelen van content’. Jacques Kuyf noemde als voorbeeld Nu.nl. De redactie van Het Financieele Dagblad steekt soms weken in onderzoek. Nu.nl neemt het, weliswaar met bronvermelding over. En neemt ook af van een partij als het ANP.

Waar het eigenlijk om neerkomt, is dat er mogelijk een model moet worden ontwikkeld voor het betalen voor het citeren, hergebruik van informatie. Zogenaamde bronheffing.

Vier ton
Jacques Kuyf noemde een voorbeeld: ‘FD Mediagroep heeft gevochten met de RVD omdat bleek dat gemeentelijke overheden naar hartenlust de artikelen van het FD in een knipselkrant plaatsten, zonder ervoor te betalen. Bij de rechtszaak bleek dat de desbetreffende rechter op eenzelfde manier gebruikmaakte van de info van het FD voor een andere rechtszaak.' Uitkomst van de rechtszaak: FD Mediagroep krijgt nu jaarlijk vier ton van de overheid, zodat zij kan doorgaan met de knipselkrant.

Acht miljoen euro: waarvoor?
De panelleden zette aan het begin van de avond in het kort hun plannen uiteen. Waar zou de acht miljoen subsidie voor kunnen gebruikt?

Barbara van Beukering noemde het Belgische bezorgingssysteem, waar met overheidsgeld is geregeld dat de post de krantenbezorging voor zijn rekening neemt. Dat zou hier ook kunnen, met het subsidiegeld.

Want het bezorgen van de krant blijkt een bottleneck te zijn. Slechtgeorganiseerd en niet professioneel.

In principe is Het Parool geen voorstander van subsidie. ‘Niet je hand ophouden bij degenen over wie je schrijft.’

Van Beukering hekelde het ongelijke speelveld als het gaat om de publieke omroepen.

Een terechte constatering: er is sprake van een scheve situatie, namelijk dat de publieke omroepen overheidsgeld (500 miljoen euro) krijgen en daarnaast inkomsten van advertenties ontvangen. Print moet zijn eigen broek ophouden.

Ze gaf aan, en dat is al een stap in de goede denkrichting, dat drukken op papier niet het doel dient te zijn. Van Beukering: ‘Jongeren kennen de emotie met papier niet, dus de krant op papier is waarschijnlijk eindig. Investeer daarom in e-papers. Verdiep je in die digitale mogelijkheden.’

Een optie, om zoals de Franse president Sarkozy voorstelde, jongeren op hun achttiende een gratis abonnement te geven, ziet ze niet zitten. ‘De krant viel al - voor hen – gratis op de mat bij hun ouders en toen lazen ze het ook al niet. Dat zet geen zoden aan de dijk. Een actie als de Krant in de Klas waarschijnlijk wel.’

Esther Lammers van Trouw meldde dat ze toen ze chef internetredactie bij Trouw was, ze dagelijks het gevecht aan moest gaan met de redactie van de papieren krant. Primeurs moesten worden bewaard voor de papieren krant anders zou het ‘kannibaliseren’. De jongeren op internetredactie, taalden niet om de papieren editie.

Voor haar is het toverwoord innovatie. Er dient te worden geïnvesteerd in innovatie. ‘Nieuwe businessmodellen moeten worden ontwikkeld. Dat is nog te weinig gebeurd.’ Er is gefocust op kostenreductie in plaats van te investeren.

Het risico bij innovatie is dat je geen garantie hebt dat het succesvol is. Ze pleitte tevens voor een aanpassing van de Mediawet zodat kranten in staat zijn samen te werken met de publieke omroepen en zo nieuwe markten kunnen ontdekken.

Lammers wil geen generiek subsidies, zoals een verlaging van het BTW-tarief. ‘Dat is goed voor het bestuur om de resultaten op te poetsen, het geld gaat dan niet richting innovatie.’

Mark Koster: ‘We zitten hier niet om kranten te redden, maar de journalistiek</b>. Als een weblog goed journalistiek werk verricht, dient het te worden gesteund. Zelfs NRC Handelsblad hoofdredacteur Birgit Donker zei het afgelopen weekend nog in M: de drager doet er niet toe. De kwaliteitspers overleeft altijd. Maar het huidige businessmodel voldoet niet meer.

‘Wie gaan we geld geven? Kijk naar Wegener. 28 procent van het budget wordt gebruikt voor nieuwsgaring. De rest gaat op aan randzaken.

‘Journalistiek heeft “de titel” die al jaren bestaat, niet nodig. Kijk maar naar Huffington Post. New York Times verliest geld, maar de Huffington Post doet het goed.'

Pieter Broertjes, hoofdredacteur van de Volkskrant, riep vanuit de zaal tegen Koster: ‘Wat is het verdienmodel van internet dan? Kwaliteitsjournalistiek op papier, daar is nog steeds behoefte aan.’ Broertjes geeft aan dat zijn Volkskrant nog steeds winst maakt. Dit jaar waarschijnlijk acht miljoen euro.

Advertenties voor een lager tarief
Arendo Joustra van Elsevier ging nog eens in op de ongelijke positie doordat de Publieke Omroepen geld van de overheid krijgen, net als de regionale omroepen, Hierdoor kunnen adverteerders voor een lager tarief aandacht inkopen, en zullen ze bijvoorbeeld niet in een regionale krant adverteren omdat dat duurder is. ‘Oneerlijke concurrentie’, vindt Joustra.

Jacques Kuyf, baas van FD Media Group en genomineerde Marketeer of the Year 2008 zei dat een goede journalist en een goede uitgever niet zonder elkaar kunnen.

Koster was het niet met hem eens. Hij vermoedt dat de tussenpersoon, de uitgever in de toekomst overbodig zal zijn.

Gedurende de avond bleef Mark Koster erop hameren: ‘Het gaat niet om de krant, het gaat om de journalistiek.’ Hij vindt het van de zotte dat het subsidiegeld mogelijk naar het verbeteren van de distributie van de kranten zou gaan.

Dat is iets dat de uitgevers eigenhandig al jaren geleden hadden kunnen oppakken.

Clairy Polak, de gespreksleider, concludeerde aan het einde van de avond: ‘Niemand is het met iemand eens.’ 

Dat gaat nog een hele klus worden.

Er zijn twee manieren om naar de situatie te kijken:

1. Het gaat om een schamele acht miljoen euro. Acht miljoen dat de commissie Brinkman na lang en rijp beraad zal investeren in het behoud van de kwaliteit van de Nederlandse journalistiek. Dat is de moeite niet waard. Blijf weg van die subsidie en doe het op eigen houtje.

2. De gevestigde journalistiek heeft verzuimd op tijd het businessmodel om te gooien en kan nu mogelijk rekenen om acht miljoen euro steun?

Jeff Jarvis zegt het luid en duidelijk op zijn blog. Gericht aan de Newspaper Association of America schrijft hij op zijn blog:

‘You’ve had 20 years since the start of the web, 15 years since the creation of the browser and craigslist, a decade since the birth of blogs and Google to understand the changes in the media economy and the new behaviors of the next generation of - as you call them, Mr. Murdoch - net natives. You’ve had all that time to reinvent your products, services, and organizations for this new world, to take advantage of new opportunities and efficiencies, to retrain not only your staff but your readers and advertisers, to use the power of your megaphones while you still had it to build what would come next. But you didn’t.

You blew it.’

Jeff Jarvis heeft gelijk. Dit geldt niet alleen voor de Amerikaanse kranten, maar ook voor de Nederlandse. Ze hebben veel te lang gewacht en ze zijn nu door de realiteit ingehaald.

Meer informatie over de avond in de Rode Hoed:
Zie ook de tweets van @brewbart  (Bart Brouwers), @pmolenaar (Paul Molenaar), met de met tag #SG.

- De Nieuwe Reporter

- Reformatorisch Dagblad

- Zie hier de brief van Plasterk (pdf)  

- en de brief van 44 journalisten aan Plasterk over de concurrentievervalsing